Copyrights @ Journal 2014 - Designed By Templateism - SEO Plugin by MyBloggerLab

Η έννομος τάξις της εκμεταλλεύσεως

Share

Street Sleeper - Bangkok, city of angelsImage by Sailing "Footprints: Real


"Αισθάνομαι περήφανος που για τρίτη γενιά σε αυτό το καταπληκτικό κράτος έχουνε ακόμα τους φακέλους μας στην ασφάλεια. Και χαίρομαι που αυτοί οι φάκελοι συνεχώς εμπλουτίζονται. Οι οποίοι φάκελοι είναι κάτι σαν τους οικογενειακούς τάφους στα χωριά (ξέρετε όλοι μέσα για 15 γενιές)."

Κατ' αρχήν να ρωτήσω γιατί η δίωξη ηλεκτρονικού εγκλήματος επεμβαίνει από μόνη της ακόμη και σε τόσο light περιπτώσεις, ενώ η Επιθεώρηση Εργασίας , το ΙΚΑ και άλλες υπηρεσίες θέλουν ειδικές προσκλήσεις και παρακάλια;

Τα δικαστήρια από τη μια μεριά δεν μπορούν να κρίνουν επιχειρηματικές αποφάσεις όπως η απόλυση ενός εργαζομένου (αρχή της ελευθερίας των συμβάσεων), ούτε μπορούν να υποκαταστήσουν τον επιχειρηματία λέγοντάς του τι θα έπρεπε να είχε κάνει ώστε να αποφευχθεί το κακό. Σύμφωνα όμως με τηναρχή της αναλογικότητας, μπορεί να ελεγχθεί δικαστικά η αναγκαιότητα των απολύσεων με κριτήριο αν θα μπορούσε ο εργαζόμενος να εργαστεί σε άλλη θέση εφόσον η επιχείρηση έχει κενές θέσεις εργασίας και αν η απόλυση ήταν τελικά πράγματι η έσχατη λύση για την επιχείρηση (δεδομένου της δυσανάλογα μεγάλης ζημιάς που επιφέρει στον εργαζόμενο) ή θα μπορούσαν να ληφθούν ηπιότερα μέτρα έναντι της απόλυσης (μετάθεση, μείωση ωρών εργασίας, διαθεσιμότητα κτλ).

Αν μια οποιαδήποτε επιχείρηση, ασκώντας το δικαίωμα των ελεύθερων επιχειρηματικών της αποφάσεων, απολύει και προσλαμβάνει συνεχώς προσωπικό αντικαθιστώντας αδιάκοπα τους μεν με τους δε, τότε θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι εκμεταλλεύεται το ανέλεγκτο των επιχειρηματικών αποφάσεων δημιουργώντας από τη μια κοινωνικό πρόβλημα και από την άλλη υποψίες παρανομίας. Κοινωνικό πρόβλημα δημιουργεί εφόσον θα μπορούσε ένα μικρό κατάστημα ή εστιατόριο να προσλάβει και να απολύσει 50-100 άτομα σε ένα έτος. Άτομα που μπορεί να άφησαν μια προηγούμενη εργασία για να προσληφθούν στην τρέχουσα από την οποία όμως απολύονται πολύ νωρίτερα από όσο θα νόμιζαν χωρίς να φταίνε οι ίδιοι αλλά βάσει "πολιτικής" της εταιρείας.

Επειδή θεωρώ ότι πολύ δύσκολα τόσοι πολλοί άνθρωποι σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα είναι ακατάλληλοι για μια εργασία χαμηλής ή μέτριας ειδίκευσης, και εφόσον αυτές οι απολύσεις δεν υπαγορεύονται από τον φόβο χρεοκοπίας της επιχείρησης, αυτό σημαίνει ότι η οργανωτική κουλτούρα της επιχείρησης και οι μέθοδοι διοίκησης, ή ακόμη και οι συνθήκες εργασίας, δεν είναι κατάλληλες για την ορθή λειτουργία της. Το αποτέλεσμα είναι να αποδεικνύεται με τον πιο έντονο τρόπο ότι η απόλυση δεν αποτέλεσε για την επιχείρηση την "έσχατη λύση" (Ultima Ratio) όπως υπαγορεύει η αρχή της αναλογικότητας. Άρα θα μπορούσε να ακυρωθεί από τα δικαστήρια.

Παράλληλα με την ακυρότητα τέτοιων απολύσεων, θα έπρεπε γραφειοκρατικά και διαδικαστικά, κάποιες δημόσιες υπηρεσίες όπως η Επιθεώρηση Εργασίας σε συνεργασία ενδεχομένως και με άλλες αρμόδιες, να διενεργούν, με δική τους πρωτοβουλία, ελέγχους κατά προτεραιότητα, στις επιχειρήσεις που μέσα από τα στατιστικά φαίνεται να απολύουν και να προσλαμβάνουν ταυτόχρονα εργαζόμενους με ρυθμούς πάνω από το μέσο όρο του κλάδου τους. Γιατί άλλο είναι να απολύονται εργαζόμενοι λόγω της οικονομικής κρίσης (χωρίς να υπάρχουν παράλληλες προσλήψεις το ίδιο διάστημα) και άλλο είναι κάθε βδομάδα μια επιχείρηση με λίγο προσωπικό να απολύει και κάποιον/κάποιους για να προσλάβει κάποιους άλλους.

Αυτές είναι ενδείξεις, πέρα από την ενδεχόμενη ακυρότητα των απολύσεων αυτών, για το ότι κάτι δεν πάει καλά στην λειτουργία τέτοιων επιχειρήσεων. Μπορεί επιχειρήσεις στις οποίες παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα να έχουν ιδιοκτήτες με ψυχολογικά προβλήματα, μπορεί να έχουν κακή επιχειρηματική κουλτούρα ή μπορεί ακόμη να μην τηρούνται οι κανονισμοί ασφαλείας στην εργασία, να μένουν απλήρωτοι οι εργαζόμενοι κτλ. Με αυτή την έννοια, οι δημόσιοι φορείς θα έπρεπε να δρουν όχι μόνο στις περιπτώσεις απολύσεων αλλά και στις περιπτώσεις που οι εργαζόμενοι φεύγουν πολύ συχνά μόνοι τους με παραίτηση. Αυτό θα πρέπει να το κάνουν είτε γιατί αυτές οι παραιτήσεις μπορεί να είναι εικονικές, είτε επειδή οι εργαζόμενοι ναι μεν πράγματι αποχωρούν εθελοντικά αλλά όμως ενδεχομένως το κάνουν επειδή δεν τηρούνται κάποιοι βασικοί κανόνες και νόμοι.

Έτσι, όπως π.χ. η εφορία κάνει ελέγχους κατά προτεραιότητα σε περιπτώσεις που υποψιάζεται υψηλή φοροδιαφυγή, έτσι και οι άλλες αρμόδιες υπηρεσίες θα πρέπει με κεντρική εντολή να κάνουν υποχρεωτικούς ελέγχους με βάση το κριτήριο που αναφέρω παραπάνω ή και με άλλα οργανωτικά κριτήρια τα οποία έρευνες έχουν δείξει ότι αποτελούν σύμφωνα με την οργανωσιακή συμπεριφορά των επιχειρήσεων ισχυρές ενδείξεις παραβατικής συμπεριφοράς.

Για παράδειγμα, ένας εργοδότης θα μπορούσε να απολύει συχνά το προσωπικό του για να αφήνει μετά τον νέο υπάλληλο, που σχεδόν ταυτόχρονα θα προσλαμβάνει, κάποιες μέρες χωρίς ασφάλιση, δήθεν δοκιμαστικά, και έτσι αθροιστικά να γλιτώνει κάθε χρόνο τους μισθούς ίσως και παραπάνω από 1-2 υπαλλήλων ακόμη και αν πρόκειται για πολύ μικρή επιχείρηση.

Ακόμη και σήμερα λοιπόν, υπάρχουν κάποιοι κανόνες πάνω στους οποίους θα μπορούσε να βασιστεί μια δικαιότερη αντιμετώπιση των εργασιακών σχέσεων, αν υπήρχε πολιτική βούληση και αν δινόταν οι σωστές κατευθύνσεις.

Αντίθετα όμως, η "έννομος τάξις" της εκμεταλλεύσεως, δεν φτιάχτηκε για να λειτουργεί υπέρ των εργαζομένων, αυτό είναι γνωστό..

GREEK RIDER